Η Τουρκία κατακρίνει τον Οικονομολόγο για το εξώφυλλο της «διαφαινόμενης δικτατορίας» του Ερντογάν

Την Πέμπτη, ο Φαχρετίν Αλτούν, διευθυντής επικοινωνίας της Τουρκίας, επέκρινε την εβδομαδιαία εφημερίδα The Economist με έδρα το Λονδίνο για τη δημιουργία «φθηνής προπαγάνδας» στη χώρα.

Advertisements

Το εξώφυλλο του περιοδικού αυτής της εβδομάδας έχει τίτλο «Η διαφαινόμενη δικτατορία της Τουρκίας». Ο Economist καλεί τους ξένους να δώσουν προσοχή στις επερχόμενες εκλογές της Τουρκίας και ισχυρίστηκε ότι η χώρα βρίσκεται «στο χείλος της καταστροφής» υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Advertisements

«Πάμε πάλι! Ο Economist ανακυκλώνει την διανοητικά τεμπέλικη, βαρετή και σκόπιμα αδαή απεικόνιση του Türkiye», δήλωσε ο Altun. «Φαίνεται ότι αισθάνονται υποχρεωμένοι να ανακοινώσουν το τέλος της τουρκικής δημοκρατίας μέσω ανατριχιαστικών κλισέ, παραπληροφόρησης και κραυγαλέας προπαγάνδας».




Advertisements

«Εξωφρενικοί τίτλοι και προκλητικές εικόνες μπορεί να τους βοηθήσουν να πουλήσουν το λεγόμενο περιοδικό τους, οπότε τους συγχαίρουμε για τις έξυπνες τεχνικές μάρκετινγκ!», ανέφερε στο Twitter. «Αλλά πρέπει να υπενθυμίσουμε στο κοινό ότι πρόκειται για δημοσιογραφία εντυπωσιασμού που βασίζεται σε φθηνή προπαγάνδα και παραπληροφόρηση».

Turkey Economist

Advertisements

Ο Economist: Η Τουρκία γίνεται πιο αυταρχική υπό τον Ερντογάν

Όπως αναφέρει η εισαγωγή της έκθεσης του οικονομικού εγγράφου για την κατάσταση της χώρας ενόψει των προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών, «η συμπεριφορά του κ. Ερντογάν καθώς πλησιάζουν οι εκλογές θα μπορούσε να ωθήσει αυτό που είναι σήμερα μια βαθιά ελαττωματική δημοκρατία στα άκρα σε μια πλήρη δικτατορία».




Advertisements

Ο Economist αναφέρει ότι η εικοσάχρονη πλέον βασιλεία του Ερντογάν ήταν αρχικά επωφελής για την Τουρκία. Διόρθωσε την οικονομία, εξουδετέρωσε τους παρεμβαίνοντες στρατηγούς της χώρας και εξασφάλισε, το 2005, την επίσημη έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών στην ΕΕ, ενώ έβαλε κυρίως στο περιθώριο την ισλαμιστική ατζέντα του, η οποία είχε θορυβήσει τους επί μακρόν κυρίαρχους κοσμικούς κληρονόμους του Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει η εφημερίδα, «όσο περισσότερο… Ο Ερντογάν ήταν στην εξουσία, τόσο πιο αυταρχικός έχει γίνει». Προχωρώντας από πρωθυπουργό σε πρόεδρο, μετέτρεψε αυτό το κυρίως εθιμοτυπικό αξίωμα σε ένα πραγματικά ισχυρό στην υπηρεσία μιας απολυταρχίας.

Advertisements



«Πλησιάζοντας την τρίτη δεκαετία του στην εξουσία, κάθεται σε ένα τεράστιο παλάτι σπάζοντας εντολές σε αυλικούς πολύ φοβισμένους για να του πουν πότε κάνει λάθος», ισχυρίζεται ο Economist. «Οι όλο και πιο εκκεντρικές πεποιθήσεις του γίνονται γρήγορα δημόσια πολιτική».

Ο Ερντογάν κάποτε παρομοίαζε τη δημοκρατία με ένα ταξίδι με τραμ. Όταν φτάνεις στον προορισμό σου, κατεβαίνεις, είχε πει. Ενδεικτική είναι η μεταχείρισή του προς τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, τον οποίο ο Economist αποκαλεί «πιο πιθανό αντίπαλο» για την προεδρία.

Advertisements

Η διετής ποινή φυλάκισης και η απαγόρευση από την πολιτική επειδή αποκάλεσαν τους εκλογικούς αξιωματούχους που είχαν ακυρώσει τις πρώτες εκλογές του «ηλίθιους» έχουν σχεδόν βγάλει τον Ιμάμογλου από την προεδρική κούρσα. Αυτό θα είναι σχεδόν βέβαιο εάν η καταδίκη δεν ακυρωθεί ή ανατραπεί και έχει τεθεί αμφιβολία για τη δικαιοσύνη των επερχόμενων εκλογών, αναφέρει ο Economist.

Διεθνώς, ο Ερντογάν θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα στην Ελλάδα και την Κύπρο «υποδαυλίζοντας σφοδρές εδαφικές διαμάχες. θα μπορούσε να δημιουργήσει περαιτέρω σύγχυση και συγκρούσεις στη Συρία». Επιπλέον, θα μπορούσε επίσης «να επιτρέψει στους 5 εκατομμύρια μετανάστες και πρόσφυγες στην Τουρκία να σαλπάρουν για τη νότια Ευρώπη». Και θα μπορούσε να συνεχίσει να εμποδίζει την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Advertisements

Ωστόσο, ο Economist υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει μια πλήρη ρήξη με τη Δύση επειδή χρειάζεται επενδύσεις και εξοπλισμούς.

Ωστόσο, υποστηρίζει το άρθρο, είναι καιρός για μια πιο σθεναρή στάση από τις δυτικές δυνάμεις, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ. «Ο Ερντογάν είναι ένας νταής που βλέπει την ατολμία ως λόγο για να πιέσει το πλεονέκτημά του και τη σκληρότητά του ως κίνητρο για να επιδιορθώσει τους φράχτες», αναφέρει ο Economist.

Advertisements

Leave a Comment